ΧΛΩΡΙΔΑ
Η χλωρίδα της περιοχής της Κόνιτσας δεν έχει αποτελέσει ποτέ μέχρι σήμερα αντικείμενο ιδιαίτερης χλωριδικής μελέτης. Διάσπαρτα στοιχεία για τη χλωρίδα και τη βλάστηση της περιοχής συναντώνται σε πλήθος δημοσιεύσεων. Όπως είναι φυσικό, το ενδιαφέρον των βοτανικών (επιστημόνων ή ερασιτεχνών) συγκέντρωσαν οι ορεινοί όγκοι της Τύμφης και του Σμόλικα καθώς και ο Εθνικός Δρυμός του Βίκου-Αώου. Οι περισσότερες πληροφορίες για τη χλωρίδα της περιοχής προέρχονται από τους: Baldacci (1899), Halácsy (1901-1904), Hayek (1924-1933), Γουλιμή (1954), Phitos (1962,1964), Quézel & Contandriopoulos (1965), Γκανιάτσα (1971), Hartvig (1978), Babalonas (1984), Authier (1988, 1989, 1991, 1992, 1993, 1994, 1997, 1998), Authier & Gasnier (1995), Sarika - Hatzinikolaou et al. (1997), Hanlidou & Kokkini (1997). Ιδιαίτερα σημαντική σε ό,τι αφορά την ορεινή χλωρίδα της περιοχής είναι η συμβολή του δίτομου έργου ‘’ Mountain flora of Greece’’ (Strid 1986, Strid & Kit Tan 1991). Στοιχεία για τη βλάστηση δίνονται από τους Quézel (1964-1967) και Bergmeier (1990).
Στο χλωριδικό κατάλογο που δίνεται εδώ περιλαμβάνονται 897 τάξα (είδη, υποείδη και ποικιλίες) φυτών. Ο αριθμός αυτός είναι φυσικά κατώτερος από τον αριθμό των φυτών που θα προσδοκούσε κανείς να βρει σε μία περιοχή με τόσο μεγάλο αριθμό βιοτόπων, κι αυτό γιατί η βοτανική έρευνα σε περιοχές κυρίως χαμηλού υψομέτρου παραμένει από ανεπαρκής έως ανύπαρκτη. Παρόλα αυτά, στην περιοχή υπάρχουν αρκετά ενδημικά, σπάνια, απειλούμενα και προστατευόμενα φυτά της ελληνικής χλωρίδας. Από τα 897 τάξα του καταλόγου, τα 122 είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Τα 50 είναι ενδημικά (17 απειλούμενα και 22 ενδημικά της Πίνδου), τα 46 είναι απειλούμενα και τα 65 προστατευόμενα. Από αυτά τα 122 τάξα, τα 75 συναντώνται σε περιοχές με υψόμετρο μεγαλύτερο από 1000μ. κυρίως σε βραχώδεις θέσεις.
|
