Όμως, ο εχθρός διάβολος περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία να επιτεθεί στον δούλο του Χριστού Ιωάννη. Κι’ αυτή δεν άργησε να έλθει. Και να πως : Ο πατέρας του Ιωάννη, που ήταν σέχης στην Κόνιτσα (σέχης = θρησκευτικός αρχηγός των «δερβίσηδων», δηλαδή των μουσουλμάνων εκείνων, που ακολουθούσαν μια μορφή - ας το πούμε έτσι- μοναχισμού) και που έψαχνε συνέχεια να τον βρει, ανακάλυψε στο τέλος ότι το παιδί του ζούσε στο Αγρίνιο και ότι, μάλιστα, είχε γίνει χριστιανός. Έσπευσε, λοιπόν, εκεί. Κι’ αφού τον βρήκε, προσπάθησε με ταξίματα και καλοπιάσματα να τον ξαναφέρει στον μωαμεθανισμό. Αλλά ο νεαρός Ιωάννης αποδείχθηκε γενναίος και ανυποχώρητος στρατιώτης του Χριστού. Γιατί και τα μαρτύρια υπέμεινε καρτερικά και τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο δέχθηκε με χαρά, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά σ’ ένα από τα τροπάρια της ακολουθίας του: «Της αληθείας το φως, επιλάμψαν τη ψυχή σου, ημεροφαή σε αστέρα έδειξεν, Ιωάννη μακάριε · λύχνος γάρ τοις ποσί σου, κατά Δαβίδ ο θείος νόμος γέγονε, και την οδόν του μαρτυρίου, απροσκόπτως διέβης, πάντα του εχθρού, υποσκελίσας τα σκάνδαλα· όθεν της άνω δόξης κοινωνός εγένου, τον καρπόν της ζωής δρεπόμενος». (Δοξαστικό των Αίνων).
Αργότερα, τα ιερά λείψανά του ανεκομίσθησαν και μεταφέρθησαν στην Ιερά Μονή Προυσσού Ευρυτανίας. Ανευρέθησαν τον Ιανουάριο του 1974, ένα δε τμήμα από αυτά μεταφέρθηκε, τον Σεπτέμβριο του 1978, στην Κόνιτσα.
Έτσι, λοιπόν, ένα μοσχομύριστο κρίνο, ο Άγιος Ιωάννης, προστέθηκε στον χορό των Νεομαρτύρων στις 23 Σεπτεμβρίου 1814 και αποτελεί τιμή και καύχημα για την γενέτειρά του. Γι’ αυτό, δικαιολογημένα ο ιερός υμνογράφος ψάλλει: «Σε η Κόνιτσα, υμνολογούσα Άγιε, η σε βλαστήσασα, από ψυχής σοι βοά· δεινών περιστάσεων, φύλαττε άτρωτον την πατρίδα σου, προστρέχουσαν τη σκέπῃ σου, Ιωάννη Νεομάρτυς» (από την ζ΄ ωδή του Κανόνος).
ΠΗΓΗ:http://imdpk.gr/
|
